Pepe Info 27.02.2014 -- OKTAWA, Tłusty Czwartek,Ronaldo, Nivea, Amazon,„Powrót do przyszłości II"

Organizacja leczenia w niemczech

Pepe Info 27.02.2014 -- OKTAWA, Tłusty Czwartek,Ronaldo, Nivea, Amazon,„Powrót do przyszłości II"

System opieki zdrowotnej w Niemczech, najstarszy w Europie, może być wzorem dla wielu innych państw. Mimo światowego kryzysu, Niemcy reformują system świadczeń zdrowotnych. Może czas wziąć z nich przykład?

Za ojca powszechnego systemu opieki zdrowotnej w Niemczech jest uznawany kanclerz Otto von Bismarck. Podstawowe założenia obecnego systemu zdrowotnego, w którym płatnikiem za usługi są samodzielnie funkcjonujące kasy chorych, zostały wprowadzone w życie w 1883 r.

Mimo że w Niemczech do tej pory funkcjonował głównie sprywatyzowany rynek opieki zdrowotnej, zadecydowano, że nadal jest za mało nadzoru prywatnego i w 2009 r. rozpoczęto wdrażanie nowej reformy systemu. Założenia do reformy, spośród których podstawowym jest konieczność zapobieżenia wzrostowi kosztów opieki przez włączenie płatników prywatnych do systemu publicznego, zostały przyjęte przez parlament w 2007 r.

Organizacja

System niemiecki jest systemem zdecentralizowanym, w którym po stronie świadczeniodawców są stowarzyszenia lekarskie i organizacje szpitalne, a po stronie płatników – kasy chorych (publiczne i prywatne) oraz stowarzyszenia kas chorych. W Niemczech istnieją 252 publiczne kasy chorych, działające na zasadach non-profit, w tym: 17 regionalnych kas chorych (37 proc. ubezpieczonych), tzw. Ersatzkassen – dawniej przyjmujące jedynie pracowników umysłowych (33 proc. ubezpieczonych), zakładowe kasy chorych (21 proc. ubezpieczonych), kasy rzemieślnicze – Guildkasse (6 proc. ubezpieczonych), kasy rolnicze, górnicze i dla marynarzy (4 proc. ubezpieczonych).

System ten jest oparty na zasadach ubezpieczeniowych. Od stycznia 2009 r. wszyscy obywatele objęci obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym mogą, bez względu na swoje zarobki, wybrać albo powszechną, albo prywatną kasę chorych (dotychczas taki wybór miały jedynie osoby o zarobkach przekraczających określony poziom).

Minister zdrowia i spraw socjalnych odpowiada jedynie za legislację systemu ochrony zdrowia, nie ma bezpośredniego wpływu na płatników i usługodawców. W tym systemie nie ma kontroli nad ilością udzielanych usług, a kontrola ich cen także nie jest całkowita.

Finansowanie systemu

Od 1 stycznia 2009 r. zaczął działać Fundusz Zdrowia (Gesundheitsfonds). Jest to nowa instytucja, zmieniająca sposób przekazywania składek od pracowników i pracodawców do kas chorych. Obecnie wszystkie składki wpływają do tego Funduszu, który następnie przekazuje ujednolicone składki wybranej przez każdego ubezpieczonego kasie chorych. Pozwoliło to na wyrównanie poziomu składki liczonej od dochodów/wynagrodzenia, którą otrzymują kasy chorych.

Finansowanie obowiązkowej składki w 2009 r. ponoszą od stycznia do czerwca 2009 r.: 7,3 proc. pracownik, 8,2 proc. pracodawca, a od lipca 2009 r.: 7,0 proc. pracownik, 7,9 proc. pracodawca.

Jeśli przekazane składki nie pokryją kosztów wykonanych usług medycznych, to kasy chorych będą mogły obciążyć ubezpieczonych dodatkową składką. W założeniu ma to zwiększyć konkurencję pomiędzy kasami chorych oraz ograniczyć rosnące koszty opieki zdrowotnej poprzez wprowadzenie skutecznych technik zarządzania zdrowiem. Obywatele będą wybierać te kasy, które nie wymagają ponoszenia dodatkowych opłat lub pobierają niewielkie dopłaty.

W Niemczech w 2007 r. wydatki na zdrowie wyniosły 10,2 proc. PKB, z czego 76,8 proc. stanowiły środki publiczne, co plasowało ten kraj na trzecim miejscu w Europie pod względem udziału środków publicznych w finansowaniu opieki medycznej. Na wydatki publiczne składają się środki z powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego, z powszechnego ubezpieczenia opieki długoterminowej, z innych publicznych systemów ubezpieczeniowych (np. dla pracowników służby cywilnej) i z budżetu państwa. Na prywatne źródła finansowania składają się przede wszystkim wydatki bezpośrednie z kieszeni pacjenta, co stanowi 57,1 proc. wydatków prywatnych (leki, dopłaty do usług), oraz prywatne ubezpieczenia zdrowotne – 39,7 proc.

W bieżącym roku nastąpiły zmiany w strukturze przychodów niemieckiego systemu zdrowotnego, związane z brakiem ograniczeń w dostępnie do prywatnych kas chorych.

Usługi medyczne

Świadczenia szpitalne są dostępne dla wszystkich ubezpieczonych po wniesieniu dopłaty w wysokości 10 euro za każdy dzień pobytu, nie więcej jednak niż 280 euro rocznie. Leczenie szpitalne jest poprzedzone leczeniem „part-time”, np. związanym z przygotowaniem pacjenta do zabiegu operacyjnego. Koszty zakwaterowania i wyżywienia ponoszą sami pacjenci, to samo dotyczy opieki w okresie rekonwalescencji.

W 2004 r. w Niemczech po raz pierwszy wprowadzono dopłaty do usług ambulatoryjnych innych niż stomatologiczne. Dopłaty do świadczeń ambulatoryjnych wy





Leave a Replay

Submit Message